Final Fantasy VII: Revelation kadar heyecanlandığım çok az oyun var. Elbette, sevilen bir klasiğin yeniden yapımı, ama aynı zamanda şimdiye kadar olan ve belki de olacağı hiçbir şeye benzemeyen bir yeniden yapım. Bazı yeniden yapımların sadece bir projenin grafiklerini ve performansını güncellediği, belki de arada bir oynanış iyileştirmesi ekleyerek işi bitirdiği bir dönemde.
Bu arada, Square Enix'teki ekip, en yüksek profilli yeniden yapımlarını üç tam ölçekli bölüme bölmeye karar verdi; her biri kendi başına karmaşık ve geniş kapsamlı JRPG'ler; tamamen modernize edilmiş görsel kimlik, yeni oynanış ve dövüş, bolca tam render edilmiş CGI ara sahnesi, uçtan uca seslendirme ve performanslar, ayrıca zamanınızı tüketen sayısız yan görev ve mini oyun.
Önemli olan, yeniden yapım hareketinin en sert eleştirmeni bile bu üçlü oyuna bakıp şaşırabilir. Şimdi Final Fantasy VII: Revelation 8 Nisan'da PC, PS5, Xbox Series X/S ve Nintendo Switch 2'de eş zamanlı olarak çıkacağı doğrulandığına göre, oyuna uygulamalı olarak inip aksiyonun bir kısmını deneyimleme fırsatım da oldu.
Ama dikkate alınması gereken önemli bir şart var, o da oyunla bir saatim oldu. FFVII: Revelation'ın ölçeği ve ihtişamı olan bir proje için, bir saat neredeyse yüzeyi kazımıyor, hatta neredeyse hiç iz bırakmıyor… Bu önizleme yapısının başladığı sahneyi anlatayım.
Bölüm 4'ün başındayız, yani birkaç saatlik önemli hikaye çoktan açıldı ve bazı önemli karakterler de artık yok. Cloud ve Tifa… başka yerlerde (biliyorsan, biliyorsun), yani bu ön izleme oturumunda diğer ekipler başında olacak; özellikle Yuffie, Barrett, Red XIII, Cait Sith ve Cid Highwind ile Vincent Valentine'ın yeni katılımları.
Cid konusuna gelince, bu bölüm Highwind'de başlıyor; Final Fantasy VII dünyasını gezmek için kullanabileceğiniz hava gemisi, ve bu kesin çabanın büyüklüğünü ilk kez tattığım an. Birkaç ara sahne ve Highwind'in sunduğu olanaklara dair kısa bir eğitimden sonra, direksiyona oturup hangi yönü keşfetmek istediğimi seçmeme izin verildi.
Tüm dünya haritası sunuluyordu, yani Final Fantasy VII: Rebirth olaylarından sonra bu bölgelerin nasıl değiştiğini görmek için Gold Saucer veya Junon'a dönmeyi seçebilirdim. Ancak bana zaman kısıtlamaları göz önüne alındığında bu biraz önemsiz ve sıkıcı görünüyordu, böylece Wutai ve Mideel gibi gerçekten yeni oynanabilir bölgelerden seçim yapmak için iki seçenek bıraktı.
Yuffie bu bölümün kilit bir parçası olduğundan, neşeli ninjaları eve geri götürmek doğru hissettirdi. Kısa bir yan panel olarak, oyunun ölçeğinin bir başka net olduğu nokta da bu noktaydı; Highwind'in tekerleğini ilk kez aldığınızda dünya size bir tabakta emziren domuz gibi sunulduğunda, pusulanız kısa sürede hedefler, yan görevler, görevler ve benzeri şeylerle dolup taşıyor.
Aynı anda sunulan bu kadar çok fırsatı anlamak için bir an ayırmam gerekti. Bir yanım bunun önizleme yapısının doğasından mı . Temelde, devasa boyutlarda bir oyun bekleyin. Bu yüzden Highwind ile tüm gaz ileriye devam ettim, binlerce birim yol alarak Wutai'nin sınırlarının üzerinde belirdim.
Bir bölgenin üzerinden geçerken Highwind'den sorunsuz bir şekilde inip bölgeye paraşütle inebilirsiniz, ancak Wutai yeni olduğu ve takip edecek temel hikayesi olduğu için, beni Yuffie ve ekibinin bölgenin ünlü kıyılarına ilk adımlarını attıklarını gösteren bir ara sahneye çekildim.
Burada oyunun boyutunu vurgulayan başka bir unsuru fark etmeye (ya da belki hatırlamaya) başladım; yani Final Fantasy VII: Revelation saatlerce tam animasyonlu ve seslendirilmiş ara sahneler içeriyor gibi görünüyor. Aslında, oyun oturumumun en az üçte birini ara sahneler ve ana hikaye geliştirmeleriyle geçirdim, bu yüzden tam yapıdan bu konuda her zamankinden daha fazlasını bekle.
Wutai'nin seviye tasarımı, FFVII: Rebirth'de tanıtılan diğer bölgelere çok benziyor. Daha sıkı, daha doğrusal yollar var, özellikle tasarlanmış ormanlar ve tapınaklar arasında, daha fazla açık alanlarla eşleştiriliyor; burada macera macerası yapabiliyor ve Chocobo bineğinizi tam potansiyeliyle kullanabiliyorsun.
Revelation, Rebirth'in olabileceğinden daha büyük olduğu için, Chocobolar da hareket ve süzülme mekanikleriyle biraz güçlendirilmiş, böylece geçiş biraz daha kolaylaşmış. Çayırlar gibi çok daha açık alanlar için bu muhtemelen büyük bir yardımcı olacaktır ama Wutai'de yoğun orman örtüsü ve kentsel altyapı Chocobo'nun yönetimini biraz zorlaştırıyor.
Ormanlardan Wutai'nin ana merkezi bölgesine giderken, ara sıra canavar veya düşmanla karşılaştım, bu da çatışmaların patlak vermesine yol açtı. Remake ve Rebirth'den öğrendikleriniz, gerçek zamanlı aksiyon mekaniklerinin sıra tabanlı büyü ve yetenek büyüleriyle birleşmesiyle tam gücü geri dönüyor.
Ana fark, oynanabilir partinin daha geniş olması ve oyuncuya gerçekten kimi kullanmak istedikleri konusunda daha fazla kontrol vermesi; ana üçlünüzü kimin oluşturacağını seçebiliyorsunuz; bu önizleme yapısı için Yuffie önde ve ardından Cid ile Vincent Valentine tarafından desteklenerek yeni kahramanları sınadı.
Cid tamamen kontrol ve uzun mızrağı ile düşmanlara uzaktan saldırmak için kullanırken rüzgar odaklı güçlerle rakipleri gökyüzüne kaldırıyor. Vincent Valentine, uzaktan düşmanları vurmak için menzilli silahlarla vuran, ancak düşmanlar yaklaştığında doğaüstü güçlerinin onu korumasına izin veren ölümcül ve hasar odaklı bir figür.
İkisi de kadroya değerli ve anlamlı eklemeler gibi görünüyordu, ama dürüst olmak gerekirse, sadece Vincent muhtemelen üç oyunculu temel partime girerdi; kısmen yetenekleri ve oynanış tarzı yüzünden, ama kısmen de kenarda bırakılamayacak kadar şık olduğu için. Birkaç savaş ve Yuffie ile Wutai bölgesiyle bağlantılarına dayanan birçok ara sahneden sonra, yeniden yapım üçlemesinin şimdiye kadarki en görkemli mekanlarından biri olmaya başlanan ana merkez alanına ulaştım.
Merkez döşeli bir meydanın etrafında, feodal Asya mimarisini andıracak şekilde yapılmış çok daha büyük bina ve tapınak vardı. Ziyaret edilecek mağazalar, konuşulacak satıcılar, daha fazla ek görev kapacak görev verenler vardı ve tüm bunlar, çetenin binalara tırmanmasını ve çatılarında gizli sandıkları açmasını sağlayan çok daha özgür keşfin üstüne geliyordu.
Kavrama biraz sert ve sert görünüyordu, sanki biraz daha iyi akması ve daha az quirk'la performans göstermesi için yapılacak işler ve iyileştirmeler varmış gibi. Ama fikir var ve özellikle Wutai tapınağı çatılarının üzerinden zıplayıp zıplayarak her binanın birçok benzersiz katını tırmanırken size geniş bir hareket yelpazesi sunuyor.
Birkaç tanıdık yüzle – ve yeni birimlerle de – karşılaştıktan sonra önizleme sürümüyle geçirdiğim zaman sona erdi. Daha geniş dünyada ve Wutai'de maceraya başladığım anda, deneyim sona erdi ve Square Enix'in bu üçlemeyi böylesine büyük bir hayatla bağlamaya çalıştığı hakkında devasa bir soru ve diğer sorular yığınıyla baş başa bıraktı.
Aklıma gelen hemen aklıma gelen düşünceler, bu oyunda sergilenen neredeyse sınırsız hırsla ilgili. Gerçek bir devasa bir video oyunu, ama Remake ve Rebirth ile beklediğimiz kaliteyi yansıtacak gibi görünüyor. Nisan başında çıktığında, Final Fantasy VII: Revelation tüm zamanınızı almayı hedefleyecek, tüm dikkatinizi tamamen kapmayı hedefleyecek, öyle saçma ölçekte bir sonuca dönüşüyor ki çok az kişi ona ulaşamayacak.
Tüm bu nedenlerden dolayı bu oyunun fikri beni tamamen büyülemiş ve heyecanlandırmış, ama aynı zamanda biraz da korkuyorum. İlk kez Highwind'den inip karşında bir fırsat dünyasını görmek gibi, böylesine büyük bir oyunda bir hayranlık unsuru var. Ama hem gelecek olanı bilmek hem de inişi başarıp başaramayacağı konusunda biraz korkutucu.
Bu projenin şişkinliğinden biraz endişe duysam da, özellikle yaratıcı güçler ve yetenekleri göz önünde bulundurulduğunda, kalitenin orada olacağından hiç şüphem yok, özellikle de geçmişte birçok kez yeteneklerini gösteren yaratıcı güçler ve yetenekler göz önüne alındığında.
O halde Final Fantasy VII: Revelation ve Sephiroth'a karşı o kader dolu hesaplaşma gününü getirin. Nisan 2027 yeterince erken gelmez.
